Wrinkles

Denken aan plooien brengt de oude vrouwen van Tibet terug, waar tijd zich in het gezicht heeft vastgezet als een landschap van lijnen. Elk spoor lijkt een herinnering die niet verdwijnt maar zich dieper nestelt. In witte stof die zich in plooien legt, verschijnt iets van de bergen en hun verlatenheid. Alsof huid en landschap dezelfde taal spreken van geduld, tijd en stilte.